على ( ع ) خواست آن دو را بردارد و كنار برد . پيامبر ( ص ) به خود آمد و فرمود : اى على ! بگذار تا من رايحهء آن دو را استشمام كنم و آن دو رايحهء مرا و بگذار كه من از ديدار آن دو بهره گيرم و آن دو از ديدار من بهره ببرند . همانا كه به آن دو به زودى پس از من ستم مىشود و با ستم كشته مىشوند و نفرين خداوند بر هر كس كه بر ايشان ستم كند و اين سخن را سه بار تكرار فرمود . آنگاه دست على ( ع ) را گرفت و آن را كشيد و على را زير جامه‌يى ( ملافه‌يى ) كه بر روى آن حضرت بود وارد كرد و دهان بر دهان على نهاد و مدتى با او همچنان آهسته سخن مىگفت تا جان مقدسش از تن بيرون شد . على ( ع ) سر از زير آن ملافه بيرون آورد و فرمود : خداوند پاداش شما را در مصيبت از دست دادن پيامبرتان افزون و بزرگ فرمايد و صداى ناله و گريه از حاضران برخاست . به امير المؤمنين على ( ع ) گفته شد : هنگامى كه سر در زير جامهء پيامبر داشتى با تو چه مىفرمود و چه رازى را بيان مىكرد ؟ فرمود : هزار باب از علم به من آموخت كه از هر يك هزار باب ديگر گشوده مىشد . « 1 » ( 1 ) عمر رسول خدا ( ص ) به هنگام رحلت شصت و سه سال و مدت پيامبرى ايشان بيست و سه سال بود ، سيزده سال در مكه و ده سال در مدينه . شاعر چنين سروده است : ( 2 ) « درود بر آن كس كه چون پيكر پاك و پاكيزه‌اش در زمين قرار گرفت زمين را مقدس كرد . تا خورشيد مىدرخشد سلام بر پاكان و سلام بر آن گنبد رخشان و درود بر آن آرامگاه باد . » ( 3 ) و فاطمه ( ع ) پس از مرگ پدرش كه درودهاى خدا بر او باد چنين سروده است : « بر هر كس كه تربت احمد را ببويد ، سزاوار است كه ديگر در روزگاران مشك و غاليه‌يى نبويد . اندوههايى بر من فرو ريخت كه اگر بر روزها فرو ريزد چون شب تيره و تار مىشوند . » « 2 » ( 4 ) در وصف پيامبر ( ص ) ( 5 ) روايت است كه مردى به حضور امير المؤمنين على ( ع ) در حالى كه ايشان در

--> ( 1 ) . اين روايت ابن عباس هم دنبال روايت قبلى در همان صفحات امالى و بحار الانوار آمده است . م . ( 2 ) . اين دو بيت كه مشهور است از حضرت زهرا سلام الله عليهاست در منابع قبل از روضة الواعظين به چشم بنده نخورد ، ولى در منابع بعد در صفحهء 340 جلد 1 عيون الاثر ابن سيد الناس ، درگذشتهء 734 به امير المؤمنين على ( ع ) يا فاطمهء زهرا ( ع ) و در صفحهء 148 فصول المهمه ابن صباغ مالكى ، درگذشتهء 855 از قول حضرت على نقل شده ، كه حضرت زهرا سروده‌اند . م .